Smac

Smac

Het is een bron van ergernis voor iedere bezitter van een mailbox: spam. Ongewenste e-mails van duistere bedrijven die ongevraagd van alles en nog wat aanbieden. Wist je trouwens dat het woord ‘spam’ ontleend is aan een sketch van Monty Python? Spam is Engels voor Smac, dat geleiachtige vlees in blik waarvan het sleuteltje altijd afbrak als je het open wilde maken. In die sketch gaan Mr en Mrs Bun eten in een restaurant waar alle gerechten spam bevatten: egg and spam, egg bacon and spam, spam bacon saucage and spam, lobster thermidor aux crevettes with mornay sauce garnished with truffle pâté brandy and a fried egg on top and spam. Maar Mrs Bun lust helemaal geen spam en op een gegeven moment zegt ze dan ook: ‘but I don’t want any spam!’. In Nederland zouden we ongewenste email dus eigenlijk smac moeten noemen.

Maar terug naar die e-mails. Soms zijn ze ook wel amusant. Of ik mijn personeel wil voorzien van de beste koffie? Of ik mijn klanten wil verwennen met een gepersonaliseerde geurbox? Of ik mijn gebouwen, goederen en personeel wil beschermen tegen inbraak, overvallen en vandalisme? Nee, nee en nee. Echt grappig wordt het als de verzender in de aanhef van zijn bericht een gemoedelijke toon aanslaat, alsof hij je al jaren kent. “Goede morgen Antonius” las ik laatst. Duidelijk een bericht van iemand die mijn gegevens van de Kamer van Koophandel had. Nog zo’n grappige: “Beste Laar, lang niet gezien!”. Zeg maar gerust, nog nooit gezien. Deze Engelstalige vond ik de allerleukste: “Hi info, my friend, how are you?”. Smac.

Zweepslag

Zweepslag

Tot die fatale zaterdagmiddag in oktober leefde ik in de illusie te beschikken over de eeuwige jeugd. Nu weet ik beter: mannen van zestig moeten niet meer slootjespringen. Het was een onbezonnen en geheel overbodige actie. Om twintig meter omlopen te voorkomen besloot ik over het slootje te springen waarop het doodlopende paadje uitkwam dat we tijdens het uitlaten van de hond waren ingeslagen. Ik schatte de afstand in, zag in mijn verbeelding de beelden terug van Bob Beamon tijdens de Olympische Spelen van 1968 in Mexico en zette stevig af tegen de oever van de sloot. Ik belandde veilig aan de overkant, maar bij het neerkomen voelde ik het meteen: er scheurde iets in mijn kuit. Voor ik goed en wel weer op twee voeten stond had me al drie keer voor mijn hoofd geslagen. Wat een stommiteit had ik begaan.

’s Maandags bevestigde de huisarts wat ik eigenlijk al wist. Het was een zweepslag in de kuit, een gescheurde spier dus. Eenmaal thuis kwam, terwijl ik onderuitgezakt op de bank zat met mijn been omhoog, al snel weer de schrijver in me naar boven. Wat een vreemd woord eigenlijk, zweepslag. Hoe zouden ze aan die naam gekomen zijn? Voor alle zekerheid raadpleegde ik het alwetende Google, wat een herkenbare beschrijving van de kwetsuur opleverde en een verklaring voor de benaming. Het scheuren van een spier voelt alsof er iemand met een zweep tegen je kuit slaat, vandaar zweepslag. Maar wanneer wordt er nou iemand met een zweep tegen zijn kuit geslagen? Komt de naam uit de sm-wereld, waar een strenge meesteres zich botviert op een slaafje? Of komt hij van vroeger, uit ons slavernij verleden? Is hij misschien afkomstig uit de paardensport, van een onhandige ruiter die zijn luie paard wil aansporen en daarbij per ongeluk zichzelf slaag verkoopt? Ik weet het niet. Ik hoef het eigenlijk ook niet te weten. Voorlopig is het voor mij voldoende om te weten dat mannen van zestig geen slootje meer moeten springen.

Jozef van den Oever

Het was een warme zondagmiddag in Juni. Met mijn broer en zus, aanhang en kinderen en hun aanhang en kinderen hadden we afgesproken om ter ere van ons moeder het glas te heffen op het terras van het café in het centrum van het dorp van onze jeugd. Het is vreemd als je daar zit, terwijl je al veertig jaar ergens anders woont. Je kent er bijna niemand meer. Iedereen van rond de zestig zou zomaar een oud-klasgenoot kunnen zijn van de bewaarschool of de lagere school.

We groetten wat vage bekenden en kennissen van ons moeder, die we weleens op verjaardagen waren tegengekomen. Genietend van de zon en het onvermijdelijke bier zaten we gezellig te keuvelen op het terras, toen er plotseling een wat verfomfaaid hoofd uit het openstaande raam van het café tevoorschijn kwam. Het hoofd hoorde bij een man, die mijn broer uit het niets rechtstreeks aansprak. “Gij bent unne skonne mens. Gij bent zo heulemoal oew eige, da wo’k efkes zegge. Gij bent de skonste mens van heul ’t terras hier”. Het laat zich raden dat mijn broer aangenaam verrast was door deze plotselinge interventie.

De man bleek Jozef van den Oever te zijn. Mijn zus, die nog steeds in het dorp woont, kende hem en hij had een reputatie. Jozef van den Oever leefde in de veronderstelling dat hij ‘dingen’ zag. Soms klampte hij een willekeurige vrouw aan bij de groenteboer, met de mededeling dat ze naar de dokter moest gaan omdat hij zag dat ze kanker had. Dan was de interventie op het terras toch van een aangenamere soort. De dag van mijn broer kon niet meer stuk, zelfs niet toen hij de achtergrond vernam en besefte dat opmerkingen van Jozef van den Oever met een flink aantal korrels zout genomen moesten worden. En ook wij hebben gelachen.

Jozef van den Oever heet in het echt niet zo. Hij heet eigenlijk Janus Quekel, maar ik heb zijn naam gewijzigd in verband met zijn privacy. Mijn broer is wel mijn broer en mijn zus is mijn zus.

Een gevoelige snaar

Voor een tekstschrijver is een van de manieren om aan opdrachten te komen het reageren op aanvragen die via diverse websites gepubliceerd worden. Soms kom je heel interessante vragen tegen. Deze bijvoorbeeld:

Beste freelancers,

Ik ben een ondernemer met een groot aantal investeerders in mijn onderneming. Tot mijn grote verdriet en teleurstelling krijg ik de onderneming niet in de lucht en we moeten daarom noodgedwongen stoppen. Daarbij verliezen alle investeerders hun geld, oplopend tot soms hoge bedragen en dat is erg pijnlijk.

Ik zoek iemand die voor mij een gedicht kan maken om de investeerders te danken voor hun vertrouwen in mij als ondernemer. En dat ik er alles aan heb gedaan, maar het gewoon niet lukt. Ik denk dat het gedicht moet rijmen, poëtisch en beeldend moet zijn, in staat zijn een gevoelige snaar te raken en mag/kan denk ik iets van 20 (?) regels zijn. Het gedicht zou bij voorkeur as. vrijdag klaar moeten zijn, omdat er dan een brief van de advocaat wordt rondgestuurd. Ik wil het gedicht daarbij doen.

Graag zie ik je reactie tegemoet, mocht je meer vragen hebben dan horen wij dit graag.

Als ik een investeerder was die net een smak geld is kwijtgeraakt, dan zou bij mij inderdaad een gevoelige snaar geraakt worden als ik dan in dichtvorm bedankt zou worden voor mijn centen. Ik heb het gevraagde gedicht toch maar gemaakt:

 

Ik wil naar u mijn dank graag uiten

Hoewel u naar uw geld kunt fluiten

Mijn bedrijf ging stuk aan drank en vrouwen

Toch dank ik u, voor uw vertrouwen

Ik kan u zeggen dat ik genoot

Van de kans die u mij bood

Dat ik nu noodgedwongen stop

Heeft als reden: de drank is op

En alle vrouwen zijn gevlucht

Want ik kreeg mijn zaak niet in de lucht

 

Waarom ik de opdracht niet gekregen heb is mij een raadsel.

Elke dag is het wel een dag

Pasen, Pinksteren, Kerstmis, Nieuwjaar, feestdagen zijn er genoeg. En als het geen feestdag is, dan is er altijd wel iemand of een organisatie die er een dag van maakt. Zo hebben we Secretaressedag, de Dag van de Arbeid, noem ze allemaal maar op. Elke dag is het wel een dag.

21 april, het kan je bijna niet ontgaan zijn, was het wereldvismigratiedag. Op de radio was een interview te horen met de ‘Director of Strategy and Developement’ van de World Fish Migration Foundation, de Nederlander Herman Wanningen. Hij had het over het motto van de World Fish Migration Foundation: Connecting Fish, Rivers and People. Ik probeerde er in gedachten een voorstelling van te maken, maar ik kwam niet verder dan een groepje mannen in maatpak die in een peperduur kantoorpand zich de naad uit hun broek zaten te lachen om al dat subsidiegeld dat ze te besteden hadden. Ik zag ook goedwillende vrijwilligers met schepnetjes stekelbaarsjes uit een sloot vissen, om ze met gevaar voor eigen leven naar een andere sloot, aan de overkant van een provinciale weg te brengen. Ik besefte, mijn gedachten overdenkend, dat het treurig gesteld met mijn vertrouwen in de mensheid. Was het maar morgen dacht ik, 22 april: de Dag van de Aarde. Daar moet toch iets positiefs over te schrijven zijn.

Later die dag heb ik toch nog mijn bijdrage aan wereldvismigratiedag geleverd. Ik verhuisde een lekkerbekje en een pond kibbeling (met saus) van de viskraam op de Markt naar ons thuis. De wroeging die ik had over mijn negatieve gedachten werd hiermee gestild. Mijn honger trouwens.

Nog een gebruiksaanwijzing

Ik kan het niet laten. Steeds als ik een aardige gebruiksaanwijzing tegenkom wil ik die delen. Hier is er weer een:

 

Hoe te Verticale lijnen maken in Microsoft Word

Als u het idee van het krijgen van uw documenten in overeenstemming te letterlijk te nemen, neem lijn – tekentools Microsoft Word om de verticale lijnen toe te voegen aan de tekst pagina. Maken van verticale lijnen lijkt misschien iets meer geschikt is voor een grafisch programma, maar er is geen noodzaak om Word dan ook vertrekken. Word sterke collectie van vorm en tekengereedschappen kunt u, letterlijk en figuurlijk, trek de lijn. Instructies

Open Microsoft Word

  1. Klik op het tabblad “Invoegen” aan de bovenkant van het werkgebied. Klik op de “Shapes” knop in het midden van de werkbalk onder het tabblad. Kopen van 2

Klik op een van de line opties, zoals een gewone lijn of een lijn met een pijlpunt, in de fly – out menu. De cursor verandert in een plusteken.

  1. Beweeg de cursor over het punt waarop u wilt dat de verticale lijn te beginnen. Druk op de toets “Shift”, waarmee je absoluut rechte lijnen te tekenen.

Press 4 ingedrukt houden en de muisknop ingedrukt. Sleep de cursor in een neerwaartse beweging totdat de lijn is voltooid. Laat beide de muisknop en de toets “Shift”.

Laat het even weten als je nu inderdaad een verticale lijnen maken in Word hebt gedaan.

Enquête

Ik ben voor duidelijkheid. Daarom legde ik onderstaand briefje voor mijn dochter op een ochtend klaar voor haar.

ENQUÊTE TEN BEHOEVE VAN DE BEREIDING VAN MAALTIJDEN

 

Geachte zoon/dochter *,

Wij verzoeken u deze enquête zo spoedig mogelijk in te vullen en hem achter te laten op de plek waar deze voor u is klaargelegd. Leest u s.v.p., wanneer een asterisk bij een vraag vermeld staat, vóór het beantwoorden van die vragen goed de bijbehorende toelichting door.

 

Vraag 1:

Ik eet vanavond WEL / NIET ** mee.

 

Heeft u vragen of opmerkingen naar aanleiding van deze enquête, neem dan contact op met een van uw ouders, bij voorkeur uw vader.

 

*: S.v.p. doorhalen wat NIET van toepassing is.

**: S.v.p. doorhalen wat NIET van toepassing is. Dus als u NIET mee eet, moet U NIET NIET doorstrepen. Zo ook: als u WEL mee eet moet u WEL WEL doorstrepen. Of nee, WEL moet u dan NIET doorstrepen. Anders denken we dat u NIET mee eet. Dus WEL NIET doorstrepen als u WEL mee eet en NIET WEL doorstrepen als u NIET mee eet. Of juist WEL. Ik weet het NIET. We zien WEL of u mee eet.

 

 

Vreemd genoeg heeft mijn dochter de enquête niet ingevuld, maar de brief omgekeerd klaargelegd en erop geschreven “ik eet niet mee”.

#MeToo

#MeToo

Het is tijd, hoog tijd zelfs, dat ik mijn traumatische jeugdervaringen openbaar maak. Nu iedereen naar buiten komt met zijn of haar leed met betrekking tot ongewenste intimiteiten, aanrandingen en zelfs verkrachtingen kan ik niet langer zwijgen. Ook ik heb geleden in mijn jeugd, #MeToo. Weliswaar niet aan ongewenste intimiteiten, hoewel mijn eerste tongzoen nou niet bepaald op mijn eigen initiatief plaatsvond. Ik werd gewoon door een meisje plat op een tafel gegooid, waarna zij zich op mij wierp en haar mond op de mijne plaatste. Maar daar heb ik geen trauma aan overgehouden.

Nee, waar ik veel onder geleden heb – en af en toe nog onder lijd – is het omgekeerde: niet ondergane gewenste intimiteiten. Ik heb er lang over gezwegen, ook al omdat ik er niemand anders over hoorde, maar ik kan het niet langer voor me houden. Hoe vaak heb ik niet als adolescent stiekem verlangend naar meisjes gekeken, me afvragend waarom ze mij nou niet vroegen voor die langzame dans. Of waarom ze mij niet kwamen vertellen dat ze met me wilden vrijen. Pas toen ik erachter kwam dat ik niet hoefde te blozen als er een meisje naar me keek en toen ik ontdekte dat je met meisjes ook gewoon kunt praten werd het iets beter.

Maar helemaal over gaat het nooit. Nog steeds vraag ik me af en toe af waarom die vrouw die achter me in de rij staat bij de bakker haar lichaam niet tegen me aandrukt. Of waarom die vrouw die naast me zit in de bus haar hand niet op mijn kruis legt. Meevallen zal het niet, maar ik zal er helaas mee moeten leren leven.

Slechte slogans scoren wel

Slechte slogans

Midden in de zomer sloeg de komkommertijd op zijn aller hevigst toe. Er kwam een boekje uit met de slechtste reclameslogans van 2016 en bij gebrek aan echt nieuws werden die slechte slogans voor de derde keer publiekelijk aan ons voorgesteld.

Eerder was dat gebeurd in januari, toen de kandidaten voor de verkiezing van de ‘Slechtste Slogan van 2016’ werden bekendgemaakt . Later, in pakweg april gebeurde dat nog eens toen de uitslag bekend was. En nu is er dus het boekje en krijgen we opnieuw te horen hoe slecht, maar ook hoe effectief, sommige slogans zijn. De top drie van 2016 blinkt uit in meligheid. ‘Zit je Haircut’ van een kapper werd eerste, ‘Your shit is my food’ van een loodgieter tweede en ‘Tiet voor een goede BH’ derde. Slechte slogans werken wel. Je kunt er veel publiciteit mee krijgen, ook al is die publiciteit soms negatief. Dat merkte bijvoorbeeld een heibedrijf met de slogan ‘Ieder paal gaat erin’.

echt slecht

Wat ik persoonlijk jammer vind, is dat de verkiezing zich beperkt tot dit soort, door het publiek ingezonden melige of mislukte reclameleuzen. Er zijn volgens mij slechtere te vinden, namelijk foute spreuken die wél serieus bedoeld zijn. Een mooi voorbeeld vind ik de slogan van Theodoor Gielissen Private Bank: ‘Serious Money. Taken Seriously’. Het reclamebureau dat deze slogan verzon (en er zelfs een prijs mee won, in positieve zin) bedoelt te zeggen dat Theodoor Gielissen serieus omgaat met het geld van haar klanten. Maar ik versta het altijd anders. ‘Taken Seriously’ betekent letter ‘serieus genomen’. Het reclamebureau legt hierbij de klemtoon op het woordje ‘serieus’. Ik versta het altijd met de klemtoon op ‘genomen’. Als jij een serieuze som geld hebt, dan is Theodoor Gielissen niet te beroerd om dat serieus van je af te pakken, zoiets. Dát zijn pas slechte slogans!

Inspiratie

Inspiratie

Hoe doen ze dat toch, echte schrijvers? Ik zit hier op vakantie een boekje te lezen van Wim Daniëls, waarin hij onder andere fietstochten door het Brabantse land beschrijft. Het zijn mooie verhaaltjes, luchtig geschreven met de van Daniëls bekende milde humor en gelardeerd met zijn taalkundige commentaar. Maar ik vraag me af hoe hij dat doet.

Hoe onthoudt hij wat hem opvalt of invalt tijdens die fietstochten? Ik heb daar zelf namelijk veel moeite mee. In de jaren dat ik dagelijks 10 kilometer naar en van mijn werk heb moeten fietsen heb ik onderweg misschien wel duizend liedteksten, gedichten en verhaallijntjes verzonnen.  Helaas zijn die grotendeels verloren gegaan. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, mijn werk of thuis, was ik de verzonnen tekst namelijk steevast weer vergeten. Tijdens wandelingen met of zonder hond, tijdens het douchen, tijdens autoritten, overal eigenlijk waar ik niet direct iets op kon schrijven, gebeurde vaak precies hetzelfde.

met een blocnote op pad

Ik ben een tijdlang consequent met een blocnote en een pen op pad gegaan, maar alsof de duvel ermee speelde: in die periode kreeg ik geen enkel idee. Onlangs heb ik zo’n dicteerapparaatje aangeschaft, met een soortgelijk gevolg. Ik kreeg wel ideeën, maar wel steeds als ik bij de slager of de bakker stond of door een drukke winkelstraat liep. En dan ga ik echt niet in zo’n apparaatje staan praten. Mede gezien de aard van de ideeën die ik meestal krijg zou ik me kapot schamen. Of ik kreeg een inval als het wel rustig was om me heen, maar dan waren de batterijen van dat apparaatje weer leeg. Daarom moet ik toch eens aan Wim Daniëls vragen hoe hij dat doet. Nu nog onthouden dat ik dat moet vragen.